iisalberta

Kiecka, Sukienka – wierzchni tonuj kobiecy, jednoczęściowy, okrywający tułów i nogi, często także łapie; zwłaszcza tonujże patetyczny, dekoracyjny. Sukienki dla puszystych w terminologii łowieckiej istnieje owe sierść dziczyzny płowej, upierzenie kuśków. Sukienki wieczorowe w starożytnym Egipcie, Grecji a Rzymie zastosowano kostiumów z nie krajanych płatów tkaniny, takich które zeszły z krosna. Próbki tkaniny drapowano dopiero na sylwetce, tworząc łukowate fałdy. Damy egipskie dźwigały bardzo zbite, zszyte na boku suknie zakrywające piersi a sięgające do kostek, przytrzymywane ramiączkami. Sukienki na wesele suknie były białe, rzadziej żółte zaś komunistyczne. W periodzie Średniego Państwa suknie były wzorzyste, o bodźcach zakręcanych w poprzeczne troki. Sukienki wizytowe rozwój kostiumu greckiego szedł w kierunku niewinności jakkolwiek tonujże rzymski był jego odwrotnością. Od skromnej postaci okresu zasadniczych rytuałów rzeczpospolitej do kompletnych luksusu, często przyległych ze złym smakiem kostiumów z periodu imperia.